Piórkiem i akwarelą

Stwórzmy razem galerię prac wirtualnych zajęć “Piórkiem i akwarelą”! Koniecznie w komentarzach napiszcie, która praca Wam się najbardziej podoba. Jeśli chcesz, żeby twoja praca pojawiła się w galerii, wyślij ją na adres: kulturawirtualna@kulturawilanow.pl

Rysowanie i malowanie ptaków

Ptaki są znacznie trudniejsze do rysowania niż inne zwierzęta, ponieważ bardzo trudno podpatrzeć je w bezruchu. Rysując je z natury, musimy najpierw zrobić szybkie szkice, a potem dopiero dopracować szczegóły. Można je także przerysowywać ze zdjęć albo samodzielnie fotografować, by podczas rysowania na nich się wzorować. Większość ptaków ma sporo cech wspólnych, takich jak upierzenie i opływowe kształty ciała. Skrzydła są umocowane do grzbietu, a więc wychodzą ze szczytu ciała, a nie z jego boków. Nogi ptaka, podobnie jak człowieka, mają kość biodrowa, kolana i piętę. Ułożeniem ciała przypominają czworonogi. Pod tekstem przedstawiłam szkic ptaka, który pokazuje, jak umieszczone są skrzydła przy ramionach i nogi przy biodrze. Rysując ptaki w różnych pozycjach, a także w locie, możemy posłużyć się schematami, sylwetkami. Będzie nam wtedy znacznie łatwiej skonstruować rysunek, a potem nanieść kolory. Pamiętajmy też, że nie zawsze musimy rysować ptaka do końca. Już przez nałożenie ważniejszych cieni, otrzymamy jego zaokrąglone kształty. Rysowanie i malowanie ptaków, to wielka przyjemność. Kocham ptaki. Uwielbiam je obserwować i słuchać ich śpiewu. W moich akwarelach, przedstawiających głównie architekturę i zieleń, bardzo często umieszczam ptaki. Są one wszędzie, w powietrzu, na wodzie, w trawie, na gałęziach. Wspaniale wkomponowują się w otoczenie. Architektura i zieleń, nabierają dzięki nim, specjalnego blasku i życia. Moi drodzy, dzisiejszym tematem zamykam mój cykl pisania o rysowaniu i malowaniu. Mam wielką nadzieję i jestem prawie pewna, że po wakacjach, spotkamy się w realnym świecie, na zajęciach ,, Piórkiem i akwarelą “. Bardzo brakuje mi tych zajęć, Waszych wspaniałych prac i tej atmosfery tworzenia na żywo.
Pozdrawiam Was serdecznie i do zobaczenia!
Małgorzata Mityk

Rysowanie wnętrz

 Chcąc przedstawić ograniczoną przestrzeń wnętrza w perspektywie, stosujemy wspomniane już przeze mnie, w poprzednich tematach, zasady perspektywy z jednym i dwoma punktami zbiegu. Perspektywa wnętrza jest z reguły zamknięta.
Pomieszczenie przedstawione w perspektywie można porównać do pudełka widzianego od wewnątrz, które może zawierać różne przedmioty. Rysowanie wnętrza zaczynamy od ustalenia perspektywy, a dopiero później ustawiamy meble i inne przedmioty.
Przedstawiając pomieszczenie w perspektywie z jednym punktem zbiegu, zaznaczamy najpierw kształt i miejsce tylnej ściany. Jej lokalizacja jest kluczowym elementem całej kompozycji. Następnie określamy punkt zbiegu, który możemy umieścić w dowolnym miejscu, biorąc pod uwagę położenie linii horyzontu. Najczęściej jest to geometryczny środek formatu papieru. Potem rysujemy cztery linie zbiegu w celu wyznaczenia podłogi, ścian i sufitu, łącząc je z wierzchołkami czworokąta. Tak powstaje nam puste wnętrze. Kiedy mamy już określone największe płaszczyzny pomieszczenia ( sufit, ściany i podloga ) możemy zaznaczyć inne elementy płaskie, takie jak okna, drzwi, lustra czy obrazy. Obiekty brylowate, czyli krzesła, stoły, łóżka, fotele, lampy itp. rysujemy później.
Rysując natomiast wnętrze z dwoma punktami zbiegu, najpierw je wyznaczamy na linii horyzontu a potem wyprowadzamy linie, określające ściany, sufit i podłogę. Punktem wyznaczającym głębię kompozycji jest w tym przypadku krawędź pomieszczenia, najbardziej oddalona od punktu obserwacyjnego. Potem możemy dodać już inne elementy. Płaskie obiekty (okna, drzwi, obrazy itp.), powinny być zgodne z tymi samymi zasadami perspektywy, co ściany i płaszczyzny, na których zostały opisane. Obiekty bryłowate natomiast należy umieścić w przestrzeni względem dwóch punktów zbiegu.
Trójwymiarowe przedmioty wystarczy wpisać w najprostszą bryłę geometryczna.
Pod tekstem umieściłam szkice i rysunki, które krok po kroku, pomogą Wam zrozumieć konstruowanie i projektowanie wnętrza.
Na początku wyda Wam się to bardzo trudne, ale znając już podstawy perspektywy, na pewno sobie z tym poradzicie. Zapewniam, że jest to wspaniałe uczucie, móc stworzyć swoje własne wymarzone wnętrze.
Pozdrawiam serdecznie.

Detale twarzy w rysunku

Wiemy już jak rysować twarz i jakie są jej proporcje.
Teraz spójrzmy na szczegóły rysów twarzy. Spróbujmy narysować z bliska oczy, usta, nos i ucho, widziane z przodu i z boku.
Najpełniejsze wyrazu w twarzy są oczy. Obejrzyjcie oko dokładnie, zanim zaczniecie je rysować.
Tęczówka jest okrągła. Jednak w czasie obrotu głowy robi wrażenie elipsy. Każde oko ma na źrenicy refleks światła, który je ożywia i dodaje wyrazu. Bez tego jasnego punktu oko wygląda martwo. Ważne są także różnego rodzaju zaokrąglenia i wypukłości oka. Nie zapominamy też o powiekach, dolnej i górnej, jak układa się na nich światło.
W pobliżu oczu znajduje się nos. Obojętnie, w którą stronę obracamy głowę, widok nosa zawsze się zmienia. Jego rysowanie jest skomplikowane tylko wtedy, gdy mamy go narysować od frontu. Tu właśnie zwracamy dużą uwagę na swiatlocien.
Najmocniejszy cień widoczny w okolicy nosa, oglądanego od frontu, kładzie się w rogu blisko oka i brwi. Także cień pod miejscem czubka nosa musi być wyraźnie zaznaczony.
W pobliżu nosa znajdują się usta, element twarzy o dużym wyrazie. W ułożeniu spokojnym, widzimy ich pełną formę, w ruchu zmieniają się. Ważne oczywiście są zaokrąglenia. Najbardziej ciemna jest linia oddzielająca od siebie wargi, a więc otwór ust. Określa ona wyraz ust mocniej, niż linia zewnętrzna.
Rysując uszy, ważne jest, aby znajdowały się one na właściwym miejscu. Patrząc od przodu, ułożone są one skośnie i prawie równolegle.
Szczegóły w twarzy dziecka są prostsze i gładsze niż u ludzi dorosłych, gdyż nie są naznaczone zmęczeniem i zwiotczeniem.
Pamiętajmy, aby wszystkim elementom twarzy, nadać swiatlocien, który je uwypukla i ożywia
. To właśnie precyzyjnie narysowane oczy, nos, usta i uszy, określają nam indywidualny, charakterystyczny wygląd całej twarzy.
Nie jest to łatwy temat, ale niezwykle pasjonujący i wciągający. Zachęcam Was gorąco do rysowania i serdecznie pozdrawiam.

Jeszcze o perspektywie - rysowanie architektury

 W poprzednim temacie, dotyczącym perspektywy, pisałam, że dzieli się ona na perspektywę z jednym punktem zbiegu i perspektywę z dwoma punktami zbiegu.
Dziś napiszę parę słów na temat rysowania architektury, dodając jeszcze jeden rodzaj perspektywy, a mianowicie perspektywę z trzema punktami zbiegu.
Pod tekstem zamieszczam szkice i rysunki, ułatwiające zrozumienie konstruowania prostego domu, rysowania różnych budynków w perspektywie dwu i trzy zabiegowej. Kluczowa linia to linia horyzontu ( linia wzroku). Wyznaczamy poziom wzroku oraz linie łączące najwyższe i najniższe krańce budynku. Obie linie – dolna i górna, zbiegają się w punkcie zbiegu znajdującym
się na linii horyzontu, choć niekiedy oczywiście ten punkt zbiegu może się znajdować już poza kartką papieru.
A kiedy stosujemy perspektywę z trzema punktami zbiegu?
Wyobraźmy sobie bardzo wysoki wieżowiec, na który patrzymy z góry, ponad nim oraz wysoką wieżę, na którą patrzymy z ziemi ku górze.
To perspektywa z lotu ptaka oraz perspektywa ,, zabia”, gdy oprócz dwóch punktów zbiegu na horyzoncie, istnieje trzeci punkt zbiegu, poniżej lub powyżej horyzontu. Szkic tych dwóch budynków umieściłam także pod tekstem.
Narysowalam też dwa nowoczesne domy w perspektywie dwuzbiegowej z linią horyzontu na poziomie naszych oczu, gdy stoimy przed budynkiem. Trzy akwarele, to prace, jeszcze z okresu moich wystaw autorskich : świątynia Diany w Łazienkach Królewskich, pałac w Wilanowie oraz hotel Bristol. To także przykłady perspektywy dwuzbiegowej.
Gdy poznacie już i dobrze opanujecie, te trzy rodzaje perspektywy, przekonacie się jak dużą przyjemność sprawia tworzenie i projektowanie własnej architektury, tej prostej, małej jak i tej wielkiej, bardziej skomplikowanej i nowoczesnej.
Pozdrawiam serdecznie.

Rysowanie dłoni

Rysowanie dłoni często wydaje się nam jako bardzo trudne zadanie. A wcale nie musi tak być.
Podobnie jak w innej tematyce, tak i tu najważniejsza jest dokładna obserwacja. Jeśli układ ręki wygląda skomplikowanie, to można przecież przełożyc go na formy podstawowe i kształt będzie zrozumiały. Podczas gdy moi uczniowie rysowali postacie, ręce zwykle im nie wychodziły. Wtedy w ogóle ich nie rysowali lub uważali że są nieważne i umieszczali je w kieszeni albo z tyłu, za plecami. Kiedy odważyli się je  narysowac to zwykle, w stosunku do postaci były one za małe, a czasem sprawiały wrażenie, że mają za dużo palców. Musimy zatem pamiętać, że w stosunku do proporcji całego ciała, dłonie powinny być rysowane wystarczająco duże. Pamiętajmy, że dłoń jest mniej więcej tak długa, jak twarz. Odpowiada więc odcinkowi od nasady włosów do brody.
Zanim przystąpimy do rysowania, najpierw musimy dokładnie przyjrzeć się własnym dłoniom.
Zwróćmy uwagę na połączenie palców z dłonią. Mały palec zaczyna się trochę niżej niż trzy środkowe palce. W rzeczywistości każdy palec zaczyna się i kończy na innym poziomie. Jeśli macie możliwość, poproście kogoś by wam pozował, wykonując obiema rękami rozmaite gęsty. Spróbujcie narysować dłonie trzymające rozmaite małe przedmioty. Zwróćcie uwagę, jak trzymacie ołówek w dłoni w czasie rysowania, które palce go podtrzymują i jakie jest ułożenie kciuka w stosunku do innych palców. Kciuk jest połączony przegubem i porusza się niezależnie od innych palców. Zwróćmy uwagę, gdzie przebiega linia środkowa dłoni. Ręka porusza się na przegubie do przodu i do tyłu.
Stopy natomiast nie są tak trudne do narysowania jak dłonie. Stopy, podobnie jak dłonie, są bardzo różne i rzadko odpowiadają kształtem klasycznym wzorom. Ważne są proporcje między poszczególnymi palcami i w stosunku do długości całej stopy. Zaobserwujcie i konstruujcie rysunek stopy kolejno jak dłoni. Spróbujcie sprowadzić ją do prostej formy geometrycznej. Naszkicujcie
swoje własne stopy w możliwie różnych ustawieniach.
Pod tekstem umieściłam swoje szkice i rysunki dłoni i stóp w różnych ujęciach. Namawiam Was moi drodzy do ćwiczeń tego tematu. Nigdy nie jest dość ćwiczeniom rysunku dłoni i stóp.
Pozdrawiam Was bardzo serdecznie.

Rysowanie samochodów

Podstawowe kształty samochodów są dość proste. Sztuka ich rysowania polega głównie na właściwym uchwyceniu perspektywy i zachowaniu symetrii. Czyli już na samym początku, pamiętajmy o podstawach perspektywy. Samochód nie może być płaski. Jest to bryła przestrzenna że swoim swiatlocieniem i kontrastem. Załóżmy, że ma budowę pudełka z czterema kołami po rogach i z mniejszym, bardziej spłaszczony pudełkiem na górze. Różnicując proporcje tych elementów, można tworzyć różne typy samochodów, od kanciastych staromodnych automobilow, aż po przyplaszczone i opływowe nowoczesne samochody sportowe. Pod tekstem zamieściłam schemat budowy samochodu. Zaczynamy tu kształtować karoserię od narysowania pudełek czerwonych. Linie niebieskie, które znajdują się w obrębie czerwonych, to kształt samochodu przez nas zaprojektowany.
Później zajmujemy się już detalami, oczywiście w pierwszej kolejności będą to koła. Potem będzie pora na dodanie cienia i kontrastów. Jak odbija się światło na karoserii, jak wyglądają miejsca doświetlone oraz te znajdujące się w cieniu.
Pod tekstem umieściłam też moje rysunki i szkice różnych samochodów. Jeden został narysowany w ołówku, swobodnymi i zamaszystymi liniami, które uwypuklają lsnienie karoserii. Następny wykonany jest piórkiem ( praca jeszcze z okresu studiów), bardzo dokładny i nasycony linią. I jeszcze jeden, wykonany w kredce akwarelowej- moja kochana Toyota Aygo.
Zachęcam Was moi drodzy do rysowania samochodów. Zapewniam, że jest to wyjątkowo przyjemne zajęcie. Szkicujcie i rysujcie przeróżne samochody, te bardzo nowoczesne, jak i te stare, już trochę zapomniane.
Pozdrawiam serdecznie!

Rysowanie zwierząt

Przy rysowaniu zwierząt obowiązują te same zasady co przy rysowaniu postaci. Najpierw próbujemy uchwycić zwierze w całości, wykonujemy ogólne zarysy, szkicujemy proporcje, a potem dopiero opracowujemy detale.
Podobnie jak ciało człowieka, tak i zwierzęcia, można sprowadzić do form podstawowych. Pomogą one rozpoznać proporcje i stworzyć plastyczny rysunek.
Zwierzęta są trudniejsze do rysowania niż ludzie, między innymi dlatego, że nie będą na nasze życzenie stać spokojnie i pozować jak model. Zwierzęta najlepiej rysować, gdy śpią.
Pod tekstem umieściłam przykładowo schematy rysowania trzech zwierząt- konia, psa i kota.
Psy są duże i małe, krótko i długonogie. Każdy pies wygląda inaczej, konstrukcja podstawowa jest jednak dla wszystkich taka sama. Najpierw szkicujemy strukturę podstawową a później pokrywamy ja futrem. Natomiast formy podstawowe kota przypominają nieco psa i konia, ale proporcje są całkiem inne. Głowa jest mała, a ciało długie. Ciało wydaje się prawie proste, jego dolna linia przebiega niemal równolegle do linii grzbietu. W porównaniu do psa, mięśnie nóg są krótsze. Koń należy do zwierząt, które jest chyba najtrudniej rysować i malować że względu na skomplikowaną budowę i określone proporcje ciała. Schematy przykładowo przedstawionych przeze mnie zwierząt, tych najbardziej znanych, powinny pomóc Wam, w rysowaniu ich i malowaniu. Pod tekstem umieściłam też kilka moich prac, przedstawiające zwierzęta bliskie zarówno mojemu sercu ( suczka Kulka) jak i sercom moich znajomych.
Pozdrawiam serdecznie!

Rysowanie twarzy

Twarz jest najbardziej wyrazistą częścią ludzkiego ciała. Rysowanie jej nie należy do najłatwiejszych tematów. Każda twarz jest inna.
Najczęściej jednak jest symetryczna i jej budową rządzi kilka zasad, podlega pewnemu kanonowi.
Jest więc pewien system, który ustala proporcje i wymiary twarzy człowieka.
Forma podstawowa głowy ma kształt jaja, zwroconego ostrym końcem w dół. A więc rysowanie twarzy rozpoczynamy od owalu a potem wykreslamy na nim linie konstrukcyjne- pionową i poziomą. Oczy leżą na poziomej linii środkowej, czyli w połowie twarzy i rozstawione są tak, że pomiędzy nimi mieści się jeszcze jedno ,, trzecie” oko. Spód nosa- znajduje się w połowie odległości między linia brwi a brodą. Usta natomiast rysujemy na jednej trzeciej, między spodem nosa a podbrodkiem. Uszy leżą na poziomie między brwiami a czubkiem nosa.
Głowa i twarz to wielokrzywiznowa płaszczyzna. Nie znajdujemy w niej żadnych kątów prostych a same obłe linie.
Z tej podstawowej konstrukcji powstanie właściwa twarz ale będzie ona płaska. Pod tekstem umieściłam rysunek, przedstawiający proporcje twarzy człowieka.
Dzięki świetle i cieniom twarz stanie się plastyczna i wypukła. Zarysy jej zaokrągla się.
Ważny jest teraz charakter osoby, którą rysujemy. Przyglądamy się wyrazowi twarzy w różnych nastrojach. Obserwujemy twarze znajomych, ucząc się w ten sposób formy i proporcji.
Zachęcam Was moi drodzy, rysujcie i szkicujcie twarze, tak często, jak to możliwe.
Pod tekstem umieszczam też kilka moich rysunków i szkiców, dotyczących tego tematu.
Serdecznie pozdrawiam!

Rysowanie ludzi

Aby nauczyć się rysować postacie, trzeba najpierw poznać zagadnienia dotyczące proporcji idealnego człowieka. Oczywiście ciało ludzkie ma wiele różnych form i jest wiele wyjątków od reguły proporcji. Generalnie jednak ciało dorosłego człowieka można podzielić na siedem do ośmiu jednakowych części. Głowa stanowi w przybliżeniu ósmą część całego ciała. Gdy rozlozymy obie ręce, to odległość od czubka palca prawej ręki do czubka palca lewej ręki odpowiadać będzie wysokości ciała od głowy do stóp.
Spróbujcie sami narysować prostą figurę o tych proporcjach.
Gdy dziecko przychodzi na świat, ma głowę w porównaniu z rękoma i nogami bardzo dużą. Długość niemowlęcia równa jest trzem glowom. U dziecka jednorocznego długość ciała wynosi cztery i pół długości głowy. Natomiast w wieku lat dwunastu wzrost dziecka równy jest siedmiu długościom głowy. W następnych latach, dziecko będzie nadal rosnąć a proporcje między poszczególnymi częściami ciała nie zmienią się.
Sylwetka mężczyzny i kobiety, zasadniczo różnią się od siebie. Mężczyzna ma raczej szerokie ramiona i wąskie biodra, podczas gdy kobieta ma ramiona węższe a szersze biodra.
Teraz kiedy znamy już proporcje człowieka, musimy sprawić aby w rysunku stal się on wypukły i prawdziwy. Potrzebujemy światła i cienia.
Potem będziemy próbować narysować tę postać w ruchu. Ludzie chodzą, siedzą, leżą, skaczą, biegają. Ważną rzeczą jest uchwycenie samego ruchu i jego wyrazu. Do studiowania ruchu wspaniały jest szkicownik. Jadąc autobusem, siedząc w kawiarni, wszędzie jesteśmy otoczeni ludźmi siedzącymi, stojącymi, idacymi itd.
Szkicujcie szybko, rysujcie to co jest ważne. Trenujcie rysowanie, obserwując wszystko co się rusza, pomijając mniej ważne szczegóły.
Gorąco Was do tego namawiam. Pod tekstem przedstawiam kilka moich szkiców.
Pozdrawiam serdecznie!

Drzewo w rysunku i akwareli

Drzewo było zawsze częścią pejzażu. Jest niezliczona ilość odmian i form drzew. W ciągu roku zmieniają się ich kolory. Występują drzewa grube, cienkie, duże, małe, okrągłe i smukłe. Drzewo ma mocną, solidną formę. Jest powiązane z ziemią i nie może wyglądać tak, jakby unosiło się nad nią. Przyjrzyjmy się najpierw, jak duże gałęzie wyrastają z pnia i jak drobniejsze wyrastają z głównych konarów. Drzewo nie stoi, tak po prostu, na ziemi. Jego korzenie trzymają się w niej mocno, rozwidlają się. Każde drzewo to pień, gałęzie i listowie. Drzewa warto szkicować i malować o różnych porach roku. Późną jesienią i zimą dostrzegamy zawiłe struktury pni i konarów, gałęzi i gałązek. Latem natomiast w gęstwinie liści, możemy dostrzec światło słońca i fragmenty nieba. Oddanie drzewa w akwareli będzie proste, jeśli określimy jego kształt plamą zieleni, lub bardzo skomplikowane, kiedy zagłębimy się w detale. Nie zapominajmy też, że to samo drzewo, przybiera inne barwy na pierwszym planie kompozycji, a inne gdzieś daleko na dalszym planie. Jeśli oba drzewa potraktujemy jednakowo, to naruszyły zasady perspektywy.
Pod tekstem zamieszczam, kilka gatunków drzew, namalowanych przeze mnie w akwareli oraz szkic starego dębu i detal drzewa, wykonane w ołówku.
Bardzo ważne jest oświetlenie. Z której strony oświetlone jest nasze drzewo, jak wygląda jego korona i spód.
Kocham drzewa i uwielbiam je malować do czego i Was moi drodzy gorąco zachęcam.
Zamieściłam też kilka moich prac, które prezentowałam na wystawach autorskich. Proszę zwrócić uwagę jak pięknie komponuje się architektura, zarówno ta duża jak i mała, z otaczającymi drzewami w różnych porach roku.
Pozdrawiam serdecznie!

Perspektywa powietrzna

Witajcie moi drodzy!
Dziś napiszę parę słów na temat perspektywy powietrznej, nazywanej czasami perspektywą krajobrazu. Dzięki kilku prostym wskazówkom będziecie umieli oddać odległość i przestrzeń na rysunku. Kiedy perspektywa linearna mówi nam, że w miarę oddalania się przedmioty maleją to perspektywa powietrzna dodaje, że stają się one słabiej widoczne dla naszego oka. Należy więc pamiętać o dwóch sprawach : proporcjach i o tonach. Przedmioty maleją i zmieniają kolor. Dlaczego tak jest? Ponieważ przyjmuje się, że warstwa atmosfery, która dzieli nas od tych oddalonych przedmiotów działa niczym mgła, osłabiając ich kolory, kontury i dodając im chłodniejsze tonacje. Taka perspektywa powietrzna najlepiej sprawdza się podczas malowania pejzaży. Pod tekstem zamieszczam przykładowe miejsca.
I tak wiemy teraz co jest na pierwszym planie, a co na drugim itd. To co jest na pierwszym planie powinno być mocniej zaznaczone. A więc elementy pierwszoplanowe, dla nas najważniejsze, dopracowujemy najbardziej. Kolory powinny być intensywne, szczegóły bardziej zaznaczone i narysowane najwyraźniej. Elementy drugoplanowe zaznaczamy i dopracowujemy już nieco słabiej kolorystycznie.
Trzeci plan. Te elementy powinny być z całej pracy zaznaczone najsłabiej. Są tłem dla elementów drugo i pierwszoplanowych.
W ten właśnie sposób tworzymy piękne krajobrazy i pejzaże, pamiętając o zasadach perspektywy powietrznej. Można je malować i rysować w plenerze, można też w plenerze wykonać tylko szkic a potem pracę ukończyć w pracowni lub mieszkaniu.
Życzę Wam przepięknych rysunków i akwarel!

Następnym razem napiszę parę słów na temat ważnego elementu naszego krajobrazu – drzewa. Jak poprawnie namalować i narysować drzewo.

Perspektywa

Witam ponownie!
       Dzisiaj chciałabym napisać parę słów na temat perspektywy. Konstrukcja jej pomoże nam stworzyć złudzenie głębokości przestrzeni w obrazie. Zasady linearnej perspektywy zbieznej są proste. Dzieli się ona na perspektywę z jednym punktem zbiegu i perspektywę z dwoma punktami zbiegu. Ta pierwsza głosi, że przedmioty o tych samych realnych wielkościach wyglądają na mniejsze, im dalej znajdują się one od patrzącego. Zawsze jednak zaczynamy od narysowania linii wzroku, która jest równocześnie linią horyzontu.
Jest ona stała w stosunku do wysokości naszego wzroku, bez względu na to czy stoimy, siedzimy czy leżymy. Natomiast perspektywę z dwoma punktami zbiegu, najlepiej zrozumieć na przykładzie sześcianu. Na linii horyzontu umieszczamy dwa punkty zbiegu. Żebyśmy dobrze zrozumieli budowę takiego sześcianu, najlepiej narysowac go pod linią horyzontu, na linii horyzontu i nad linią horyzontu. Pod tekstem przedstawiam szkice i rysunki, które ułatwią nam pojąć na czym naprawdę polega perspektywa.
Jest ona niezbędna później przy rysowaniu i malowaniu architektury.
Namawiam Was moi drodzy uczniowie na rysowanie w wolnym czasie ciekawych kompozycji z brył i różnej architektury, stosując właśnie zasady perspektywy. Czekam na ciekawe prace. Serdecznie pozdrawiam!
Do następnego tematu!
Małgorzata Mityk

Podstawy rysunku

       Witam serdecznie wszystkie osoby, które chciałyby poznać podstawy rysunku i malarstwa takie jak: perspektywa, kompozycja, światło i cień oraz plany. Na początku zaznaczam, że sztuka patrzenia jest także jednym z najważniejszych uwarunkowań dobrego rysowania i malowania. Najpierw rozpoznajemy formy podstawowe w elementach, które rysujemy np. koło, trójkąt, czworobok lub elipsę. Nasze rysowanie zaczynamy jednak od ćwiczeń prostych poziomych i pionowych linii oraz kół i elips. Koła i elipsy powinny być różnej wielkości. Pod tekstem podaję przykładowe rysunki. Formy podstawowe odnajdujemy później w bryłach. I tak koło zawarte jest w kuli, elipsa w walcu, kwadrat w sześcianie a trójkąt w stożku. Bryły natomiast nie jesteśmy w stanie rozpoznać w ujęciu linearnym. Dopiero światło i cień nadają jej prawdziwą formę. Są dwa rodzaje cienia: cień własny i cień rzucony. Cień własny figury jest natomiast zawsze jaśniejszy od cienia rzuconego. Proszę zapoznać się teraz z rysunkami, które pomogą zilustrować powyższy tekst.
Pozdrawiam serdecznie i zapraszam do następnego tematu, którym będą zagadnienia związane z perspektywą.
Małgorzata Mityk

Pozdrowienia od Pani Małgosi

Moje marzenia

Wielkanocne inspiracje

Anioły

Zwierzęta

Martwa natura

Architektura

Człowiek

Bryły

Pejzaż i zieleń

5 thoughts on “Piórkiem i akwarelą

    1. Dzień dobry,
      do końca okresu pracy z domu, na zajęcia online zapraszamy wszystkich! Na Pani adres mailowy zostaną wysłane tematy prac i inspiracje. Zdjęcia gotowych prac można wysyłać na adres prowadzącej lub umieścić w komentarzu. Wszystkie prace opublikujemy!
      W razie pytań pozostajemy do dyspozycji!

      Pozdrawiamy,
      Zespół Wirtualnej Kultury w Wilanowie

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


The maximum upload file size: 5 MB.
You can upload: image, audio, video, document, spreadsheet, interactive, other.
Links to YouTube, Facebook, Twitter and other services inserted in the comment text will be automatically embedded.